Live & Lazaru’s 2018

De juryverslagen





Verslag finale 2016

In de Lazaru’s zijn we altijd heel veilig met onze juryrapporten voor Live en Lazaru’s. We bewaren ze, wanneer ze getikt zijn, namelijk zelfs in een kluis! Dit ging jaren goed, totdat we nu helaas de kluissleutel kwijtgeraakt zijn. Voor voorronde 2 dus helaas een wat… beknoptere versie:

De bands deze avond waren: Happy Thoughts, Punch, Kaptana, Downtown District, Stiknaats en Wraak.

Waarbij Happy Thoughts er uiteindelijk met de publieks- en Wraak er met de Juryprijs vandoor ging. Die zien we dus terug in de finale op 1 Juni!

 

Juryrapport voorronde 1

Voorronde 2 van Live en Lazaru’s is geweest en traditiegetrouw komt dan nu het verslag van voorronde 1:

Muziek! Plezier! Shotjes! Bier! Het geschal en vertier voor een nieuwe editie van Live & Lazaru’s is duidelijk hoorbaar door te straten rondom het pittoreske Nieuwe Beestenmarkt! Op 2 maart ging deze doldwaze doch uitermate sappige bandcompetitie weer los met nieuwe gezichten die stonden te tapdansen om met hun bands keihard van lal te gaan en de jury met medogenloze rock- en metaltonen omver te blazen. Met een ijsthee in de hand (en zo nu en dan een whiskey in de andere) zat deze jonge galbak van een presentator/jurylid helemaal klaar om zich te onderwerpen aan het muzikale gesaus wat deze avond zich weer teweeg ging brengen. En lekkere saus dat het was (Heinz was er niets bij, donder op met je Heinz).

Laat mij, ter anticipatie voor de al spoedige tweede voorronde, dat maar weer eens aan de beste lezer uitleggen aan de hand van een beknopt doch nonchalant verslag van wat er die godsgaande avond nou allemaal door ons nederige rockcafé’tje heen gebeukt is. Here. We. Go!

Dad’s Amaryllo

Er zijn wel wat dingen die ik niet verteld ben door mijn ouders. Ook niet door mijn pa, daarbij inbegrepen. Bijvoorbeeld: hij heeft me niet verteld dat hij een Amaryllo had (Joost mag weten wat dat is. Ik heb het geprobeerd te googlen en blijkbaar is het een Spaanse jongensnaam…?) en dat blijkbaar daar een band naar vernoemd was (mijn God, mijn eigen hilariteit wordt m’n dood, echt wel). Stomme kutgeintjes terzijde; Dad’s Amaryllo is een vierkoppige rockband die zich heeft laten inspireren door de grungerock van de jaren 90 en dat hoorde je. De algemene sound deed mijn in elk geval denken aan een variatie op de sound van Pearl Jam, hetzij met meer grooves erin. Niets mis mee, dus! Origineel is echter anders, maar dat heeft ons in elk geval niet doen stoppen om lekker te kunnen meegenieten van de overtuiging die deze gasten hebben neergezet! Props, dus!

Dr. Hoffman’s Bicycle

“Band nummer twee, komt dat op de TV”? Haha, nee.
De sappigheid gaat verder met de tweewieler van Dr. Hoffman (huhu). Ik houd persoonlijk niet zo van negatief beginnen, maar misschien moet die ketting van de fiets even goed gesmeerd worden (huhuhu). De eerste indruk was niet zo spectaculair en deze heren kwamen voor de rest van de show ook niet echt tot iets interessants. De bas klonk sloppy, in de drums zaten ook nog de nodige slordigheidjes. De gitarist was beduidend hetgeen wat onze aandacht het meest trok. Al met al een wat mindere performance neergezet, deze avond. Gelukkig was er plezier en Dr. Hoffman’s Bicycle trapte getogen verder (oké, ik houd op).

Rise Of The Wood

Hard, hard, HARD! Rise of the Wood beukt met veel overtuiging met hun eerste klanken de tampeloeres door de tent heen! De drums strak, gitaren lekker vibey, grommende bas en een grommende zanger! Deze heren doet de jury denken aan old school hardcore als Sick Of It All en Madball. Een mooie aanvulling op de line-up van de avond dus en meer woorden hoeven er ook niet aan vuil gemaakt te worden. NEXT!

Faith Ablaze

Van gegrom naar gebrul; de gasten van Faith Ablaze zetten de toon een stappie hoger met een schotel van progressieve deathcore, op de avond zelf door de zanger als “jazz fusion” beschreven. Naja, jazz fusion it is. Helaas was er geen hintje Allan Holdsworth te bekennen in Faith Ablaze’s muziek, nergens! Oké, weer effe serieus nu; de algehele opzet van de nummers was goed. Er zat een duidelijke structuur en pacing in en het publiek wordt blootgesteld aan de nodige technische gitaarsolo’s met zelfs clean vocals door de bassist erbij. Er kon dus geheadbanged worden en dat werd ook in ruime hoeveelheid gedaan. Naar onze smaak hadden de verschillende nummers niet echt een onderlinge identiteit en de Haagse heren begonnen ietwat sloppy. Echter hebben deze knallende knaken zich in de laatste helft van de show zich weer bij elkaar kunnen rapen voor nog een laatste beetje pit. Al met al een goede show, dus! Chapeau!

Chicks on Toast

In de Hut van “Eaumuh Há” bijten de Chicks on Toast het eigen spits af met een psychedelisch festijn wat onmiddellijk mijn met zeventiger-jaren-specerijen ingepeperde trommelvliezen doet vibreren in extase. Echter blijft het daar niet bij, want het gaat al gauw over naar wat mijn oorgaten konden identificeren als een wat meer poprock-ish gesaus. Ach wel en ja. Het is niet alsof Chicks niet daar ook in kunnen shinen, toch? Helaas was dat naar mening van de jury du jour niet écht het geval. Vaak was het wat onsamenhangend, de dynamiek was ver te zoeken en telkens als er de kans was om wat pit in de ketel te gooien zakte het weer een beetje in. Voor mij komt het niet echt verder dan het oordeel ‘prima’, maar daar kan smaak ook wel een rol in gespeeld hebben. Kijk maar effe.

Dress Up Town

Haal die teriyaki maar uit je broekzak, want de volgende gang bij het All-You-Can-Drink menu du Lazaru’s is Dress Up Town, een Japan/anime-themed idol-rockcollectief. Man, man, man. Ik stond na de eerste paar noten al temmes en weet nog steeds niet zeker of dat nou positief of negatief was. Om dus mijzelf uit die trip te halen snelde ik al rappo-klappo richting Melle om een Monkey Shoulder te nuttigen en mezelf met beide (na het tweede glas inmiddels aangeschoten) benen op de grond te werpen. Nu kon ik wat objectiever het kawaii-desu-hoe-de-fuck-je-dat-ook-noemt-spektakel eens goed onder de loep nemen. En strak dat het was. Deze band was overduidelijk het meest professioneel opgezet. Met gebruik van sequencers, keyboards en de aanwezigheid van puike muzikanten zorgden deze lui voor een goede doch onorthodoxe sfeer in de tent. De zangeres was vaak wel ietwat schel, maar da’s ook het enige. Hoewel ik dus deze muziek niet eens in de verste krochten van m’n guilty pleasures zou terug kunnen vinden, is Dress Up Town wel een ‘honourable mention’ waard! Omae wa mo-euh… dingen!

12:04

12:04 is een rapcollectief wat ons deed denken aan een combi tussen Limp Bizkit en Rage Against The Machine, en zeker niet in een slechte zin. Deze gasten stonden wel hun mannetje. De algehele performance was strak en het nodigde uit om lekker het koppie op en neer te werpen. De vocalist zat ook goed op het ritme met zijn teksten en vocalen, een essentieel vereiste voor bands in dit genre wat vaak ook nog wel eens onderschat worden. 1204 staat wat dat betreft daarboven en dat maakt het daarom dus ook gewoon zo vet. Lekker hoor!

Uitslag

Aan het einde van de avond, na luidt gegasbal tussen de leden van de jury du jour en het tellen van de stemmen, is duidelijk geworden dat Faith Ablaze naar huis gaat met de publieksprijs, Rise of the Wood met de juryprijs en 1024 met de wildcard. Vele congrationi’s, pepperoni’s! We zien jullie terug in de finale!

Juryrapport voorronde 2

In de Lazaru’s zijn we altijd heel veilig met onze juryrapporten voor Live en Lazaru’s. We bewaren ze, wanneer ze getikt zijn, namelijk zelfs in een kluis! Dit ging jaren goed, totdat we nu helaas de kluissleutel kwijtgeraakt zijn. Voor voorronde 2 dus helaas een wat… beknoptere versie:

De bands deze avond waren: Happy Thoughts, Punch, Kaptana, Downtown District, Stiknaats en Wraak.

Waarbij Happy Thoughts er uiteindelijk met de publieks- en Wraak er met de Juryprijs vandoor ging. Die zien we dus terug in de finale op 1 Juni!

Morgen alweer voorronde 3 met dan weer wel een prachtig juryverslag!

Juryrapport voorronde 3

T.B.A.