Live & Lazaru’s 2017

De juryverslagen





Verslag voorronde 1 2017

De avond treedt in en de hele bups op de beide podia staat wederom klaar om door langharig tuig en ander rockgespuis muzikaal afgetakeld te worden. De zuip is goed, “sappig” is het woord van de dag en menig mens en muzikant zijn weer van de partij. Live & Lazaru’s 2K17 is aan! Joechei, Jolijt ende sappigheid.

*Ahum* Wederom heeft deze nochtans jonge snaak de eer gekregen om onderdeel te zijn van “your-friendly-neighbourhood” Lazajury, de rol te vervullen van jolige, half-bezopen aankondiger en tevens ditmaal het juryrapport te schrijven (dit zijnde iets wat mijn langharige medejurylid knarsetandend aan mij moest afstaan, want ja, hij doet dat zo graag). Met een broodje Moksi in de keelpijp en een biertje in hand kon de Soirée de Compétition beginnen, en dat deed het ook…

Disastercrew

“There and back again”; Deze voor ons niet onbekende act van vorig jaar bracht met een dikke Nu-Metal vibe de eerste overstuurde tonen van de avond ten gehore. Al in het eerste nummer was een duidelijke invloed van o.a. Rage Against the Machine en Limp Bizkit herkenbaar. De band was over het algemeen strak, met uitzondering dat her en der de gitaren niet helemaal synchroon liepen. De muzikale afwisseling en ‘feel’ tussen de nummers was af en toe ook een beetje ver te zoeken, maar al met al hebben deze heren en dame een lekkere set neergezet die menig toeschouwer het hoofd heeft doen op en neer gaan (deze jureerbeer daarbij inbegrepen).

Changing Tides

Wij verplaatsen ons inmiddels naar de knusse Hut waar de Brabantse metalcore maffia Changing Tides klaar staat om te starten en waar het publiek nog nergens te bekennen is. Daar trekt de band zich niets van aan en rost zo de eerste song in met daarbij de zanger die (tot groot vermaak van de jury) al brullend en gebarend uiteindelijk het volk hun kant op weet te krijgen. Alle grappen en grollen terzijde zetten deze heren een prima show neer met kenmerkende metalcore breakdowns afgewisseld met melodische riffs en solo’s, strakke drums met een excentrieke, maar enthousiaste vocalist die zijn strot aardig laten klinken kan. Kortom: als het op sappigheid, zowel op muzikaal- als presentatiegebied, neer moet komen kan Changing Tides je wel het nodige daarvan garanderen.

Temple Renegade

Ook tevens “There and back again”; Temple Renegade is na de L&L editie van vorig jaar ook weer van de partij en we zijn weer “back again” in onze favo rockkroeg. Deze gasten braken als “heavy rock” act de trend van al het metalgeschal met een aardig dikke show. Er was variatie in en tussen de nummers, van zwaar en dissonant-ish naar licht(er) en melodisch, wat de interesse bij menig luisteraar opwekt. De zang was aanzienlijk beter dan de vorige keer dat TR meedeed aan Live ende Lazaru’s, waarbij ik en de (toenmalige) rest van de jury nog het idee hadden dat het ietwat ‘geknepen’ klonk. Een positieve verandering dus, plus nog een strakke instrumentale performance, maakt het geheel tot een vette live-ervaring.

Zombie Waste

Een vaasje en ‘n jonge borrel verder en we zitten weer in de Van Ome Henne. Hier doen de heren van Zombie Waste ontspannen maar gefocust hun ding: Nederlandstalige sludge/stonerrock. Een merkwaardige combi, maar wel interessant . De term “sappigheid” is hier dus dan ook niet aan de orde; “smerigheid” dunkt mijn dan beter. En “smerig” is het zeker. Laag gestemde gitaren en bas, heavy en bluesy drumritmes en ‘half-zuivere’ zang, als ik dit laatste zo noemen mag; een beetje de valse kant opgaan kan een artistieke keuze zijn, maar in dit geval was dat naar ons idee niet altijd zo. Maar afijn: los daarvan maakt Zombie Waste er een gave show van, die naast het bouwen van een sludgy atmosfeer je toch een beetje aan je vaderlandje doet denken. Sappi- ik bedoel: smerig!

Chaining Daisy

Na een logistieke melding dat Killshift, de oorspronkelijk laatste band van de avond, had afgezegd, zijn we bij de nieuwe kandidaat “laatste band van de avond” aangekomen. Poprock. Of “poppy hardrock”. Met ballads. “Poppy hardballadrock”? *uche* Oké, misschien mag de sound van Chaining Daisy niet als echt origineel binnenkomen in mijn jury-oortjes, maar lekker klinkt het wel. Het is catchy, de nummers zijn kort en goed te behappen en in het algemeen luistert het lekker weg. Op de performance is niets aan te merken, misschien op een vals nootje van de zanger zo hier en daar na. Een goede afsluiter van de avond is Chaining Daisy dus zeker!

Conclusie

Alle bands zijn klaar en de stemmen mogen geteld worden (een prima hersenloos klusje voor ons inmiddels een-klein-beetje-aangeschoten jurymänner). Eenmaal klaar, en de publieksprijs gaat naar: Zombie Waste en Chaining Daisy met een gelijkspel! Chapeau voor beide bands! Vervolgens sluiten wij onze bijeenkomst af met een vrijwel unanieme conclusie dat Temple Renegade de juryprijs voor de voorronde in ontvangst mag nemen. Een dikke chapeau, ook voor jullie! Wij zien jullie bij de finale, 9 juni!

Juryrapport voorronde 2

Volgt zo snel mogelijk!

Juryrapport voorronde 3

Volgt zo snel mogelijk!

Juryrapport finale

Volgt zo snel mogelijk!