Live & Lazaru’s 2016

De juryverslagen





Verslag finale 2016

Je kan het druk hebben, het kan je niet uitkomen, je kans zelfs een acute blindedarmontsteking hebben, maar Bas blijft je pushen zijn jury rapport online te gooien. Dus bij dezen!

Ik ben gezegend met een vrouw die totaal niet op mij rekent de ochtend na een Live & Lazaru’s. Gelukkig maar, want er is weinig met me te beginnen. Vage herinneringen komen in flarden binnen. Diede heeft me rare troep voorgeschoteld (en maar een keer mijn theme-song gedraaid, wat dat betreft een +1). Ach en wee, ik word oud…

Temple Renegade

Het moet een heerlijk gevoel zijn om te weten dat je gewoon in de finale staat van misschien wel de tofste bandwedstrijd van (in ieder geval) Leiden. Om 20.15 staat de band Temple Renegade op de planken in Lazaru’s. Hoewel de uitstraling niet van het zelfvertrouwen overloopt spelen de gasten aardig de tent los. Het is lastig om vol energie te spelen als het publiek nog aan zijn eerste biertje staat, maar de band zet een technisch goede show neer. Het geluid staat goed afgesteld en de band kan mooi vanuit een zeer sterke ritmesectie opbouwen. Voor de zang is er nog wel wat te verbeteren. De stem wordt teveel geknepen, daarnaast leent het genre zich voor een dikke tweede stem (i.p.v. incidenteel meebrullen). Een lekkere show en het downloaden van de EP is zeker de moeite waard gebleken!

Wildfire

Wildfire heeft nogal wat waar te maken. Vorige keer sneuvelde er een barkruk en werd er heftig gediscussieerd over deze band. Het is een gevalletje ‘love-em or hate-em’. De arrogantie die de zanger uitstraalt is gigantisch, persoonlijk kan ik daar wel van genieten. De energie die hij meebrengt werkt licht aanstekelijk op de rest van de band. De nummers lijken geïnspireerd op de jaren 80 rock en het plaatje is aardig compleet. Ook bij deze band is er een mooie rol voor de bassist die zijn plek zeer bewust inneemt. Sterke techniek en gortdroog gezicht, wat je van een bassist verwacht. De band weet minder te overtuigen dan in de voorronde, hoewel het plezier er bij de mannen niet minder om is. Overigens is het altijd lekker als de bridge van een nummer gaat zoals ie zou moeten (naise!)

Kayamata

Het zwaardere geschut van Kayamata komt binnen als een baksteen. De weinig subtiele stonerrock knalt in je gezicht ook zonder dat je erom gevraagd hebt. Een stevige baspartij die, hoewel weinig verrassend/creatief, lekker past binnen het het kader dat de drummer voor zijn bandleden neerkwakt. Deze drummer heeft drie oudere broers en heeft in het verleden waarschijnlijk veel om zich heen moeten meppen, die vaardigheid zit er namelijk verdomde goed in en hij neemt zijn bandleden mee op een stonercruise van jewelste. De gitaristen weten minder te overtuigen maar de band staat volle bak te genieten en dat is terug te horen. Qua vocals ligt het de ene keer prima in het bereik, helaas ook iets te vaak erbuiten. De geluidsmuur wordt in de wandelgangen betiteld als stonerpunk en dat is een zeer rake omschrijving. Gewoonweg goed, bij vlagen geniaal en altijd ruimte voor verbetering!

Lilith

Als een soort generale repetitie staat Lilith in de finale van ons aandoenlijke wedstrijdje. Een dag later mogen zij aantreden in de Melkweg, nu lekker in onze Hut van Ome Henne. De drie dames die hun inspiratie halen uit de smerige krochten van de muziek staan zeker hun mannetje. Waar de ene frontgirl in eerdere jaren al hoge ogen gooide (en misschien ook wel een klein jury-hartje stal) met een ander bandje heeft zij een lekkere balans gevonden met eigenlijk gewoonweg twee mede-frontgirls… De band oogt tijdens het spelen de ene keer iets onverschillig en dan weer boos. Het all-girl principe is natuurlijk een flinke publiekstrekker. Deze dames tonen echter meer testosteron dan sommige mannen gewend zijn en met angstige puppyogen worden sommige nummers beluisterd, dit zijn geen kittens om zonder handschoenen te aan te pakken. Er mag nog flink gepolijst worden om een echt rammend strak powertrio te worden, maar er is een flinke eerste stap gemaakt.

White Feather

White Feather is een beetje een vreemde eend in de bijt. Geen zang… Ik ben een vrij simpele rock liefhebber maar deze kerels weten toch de aandacht vast te houden. Het mist soms nog een beetje flair en op zulke momenten is het eigenlijk alsof de band simpelweg een frontman nodig heeft om het plaatje compleet te maken. Aan de andere kant staat de band als een huis. De gitaristen maken beiden indruk met afwisselende partijen en tonen flink veel vaardigheden. De bassist en drummer lachen ontspannen naar elkaar. Het lijkt alsof deze band het uit de losse pols doet. Eigenlijk hebben deze gasten maar een echt groot minpunt: het klokkijken is van zeer laag niveau. De band speelt echt te lang door en de jury kan niet anders dan dit minpunt mee te nemen in de beoordeling.

Scooter Roy en De Hitmachine

En dan de legende waar al wat over gefluisterd werd. Wouter twijfelde al of hij het mij zou vertellen maar uiteindelijk stamelt hij toch de waarschuwing. Vanavond komt Scooter Roy en De Hitmachine… Ik voel mijn hart kloppen in mijn keel. Deze jongens weten op geheel eigen wijze het publiek, dat in grote getale is opgetrommeld (en blijkbaar alleen voor dit half uur), te vermaken. Vuige beats en dromerig gitaarwerk. Ophitsende teksten en vooral heel veel lol. Het komt allemaal recht de zaal in en stiekem sta je als muzikant toch een dansje te doen. Het concept is tof maar nog te weinig uitgewerkt om mijn aandacht echt het volle half uur vast te houden. En met deze twee zwetende kerels komt het El-en-Eltweeduizendzestienavontuur bijna ten einde.

Winnaars bandcompetitie 2016

Een slepend juryberaad, kort onderbroken voor een bierpauze om te komen tot de uitslag: als publiekswinnaar van Live & Lazaru’s 2016 mag Kayamata naar voren komen. Met een dikke vijftien stemmen meer dan de nummer twee heeft Kayamata wel duidelijk de harten van de aanwezige toeschouwers gewonnen.

Hoewel er heftige discussie aan vooraf gaat, is de uiteindelijk jurywinnaar unaniem gekozen. White Feather gaat in de boeken als winnaar en heeft eeuwige roem, er zal nog jaren, maanden, misschien wel weken over gesproken gaan worden!

Heuh! Pils!

Juryrapport voorronde 3

Het is weer zover. Na jaren van babykots en nachtelijke flessen mag ik weer eens jureren bij Live en Lazarus. Samen met een paar nieuwe oud-gedienden 6 bandjes beoordelen op vanalles. Uit de aanmeldingen blijkt wel dat LenL nog steeds een competitie is die groeit aan bekendheid. Met een biertje erbij klinkt alle muziek beter, in sommige gevallen maar goed ook. Hieronder mijn semi-professionele bevindingen.

Hoewel het pas halfvol staat mag de eerste band de avond openen. Amikdla maakt gebruik van een backingtrack en dat vult de keuze van 1 gitarist goed aan. Deze gitarist is sowieso het vermelden waard, technisch zeer sterk en weet zijn momenten prima te pakken. De rest van de band doet helaas iets onder voor deze gezonde kerel. De drummer weet het net niet strak te houden en hoewel de verschijning van de bassiste zeker hoge ogen weet te gooien is haar spel iets te simpel. De zanger is goed bij stem en weet in de stijl zich goed staande te houden. Toch lijkt het alsof ieder nummer naar een climax toe bouwt welke nooit gaat komen. Amikdla moet zeker nog werken aan de nummers die nu al staan om de intelligente uitstraling die de band heeft ook wat boeiender te maken en zo de aandacht vast te houden.

In De Hut is ondertussen Vexio klaar om te knallen. De band oogt een beetje als bij elkaar geraapt zooitje. Helaas heeft de band de tijd die ze kregen niet gebruikt om het geluid goed af te stellen. In de Hut is dit altijd een uitdaging, maar daarom krijgen de bands dan ook de ruimte om tijdig op te bouwen en een soundcheck te doen. Ook bij deze band is de zang prima in orde. Een enthousiaste leadzang ondersteunt door een sterke tweede stem. Daarnaast gaan ze zeer groovy om met verschillende maatsoorten waardoor de percussionisten uit de jury lovende woorden hadden over de jonge drummer. Ook deze band vervalt echter iets te snel in herhaling waardoor zij niet een half uur lang de jury konden bekoren. De gitaristen waren muzikaal wat verlegen en het keyboard wat pontificaal stond opgesteld bood heel weinig meerwaarde. Mooie band, maar zeker ruimte voor verbetering.

Soms heb je van die mensen die om een of andere onverklaarbare reden toch onwijs goed klinken. De drummer van The Sue toont vrij weinig souplesse maar weet de band toch tot een hoog niveau te brengen. De nummers hebben een ietwat bijzondere opbouw, hoewel het muzikaal allemaal wel klopt geeft het een beetje een vreemd gevoel. De gitaristen in de jury wijzen er terecht op dat een stompbox vrij veel geld kost en dat deze dan ook gebruikt moeten worden. Alleen… Waarom allemaal tegelijk? Binnen het geheel weet de band niet voldoende te overtuigen.

En dan staat er opeens een hardrock machine van jewelste in de Hut. Soms kun je het mensen heel snel vergeven dat ze hun gitaar onder de oksel hebben zitten. De bassist van Old Mans Riot is simpelweg een beest en dwingt direct respect af. Of je nu geïntrigeerd bent door de kuiten van de ene gitarist of het naar midlife crisis riekende overhemd van de zanger, deze band houdt je aandacht vast als een malle. Niet ontzettend hoogstaande nummers, maar sterk in hun eenvoud. Voor de jury deze avond absoluut een winnaar welke ook in de finale een doorgewinterde indruk zal gaan maken. Het is wel aan te raden om beschermende hoofddeksels te dragen tijdens hun optreden aangezien de drummer niet de meerwaarde lijkt in te zien van het vasthouden van zijn drumstokken.

Met een arrogantie waar Axl Rose van zou zeggen: “dat mag wel iets minder…”, waar Mick Jagger van zou zeggen: “hij danst wel heel veel…”, en waarvan Dries Roelvink zou zeggen: “dat is een speedo waardig…”, loopt er in de Lazarus ineens een opgefokt zanger rond. Een duidelijk gevalletje love-him/hate-him. Wildfire weet in ieder geval het vrouwelijk deel van de jury te bekoren (en dat doet de overige juryleden toch een beetje pijn). Sommige leden van deze band weten nog niet zo goed of het nou een grapje is, en dat blijkt wel uit de rest van de podium act. Het zit goed in elkaar maar de nummers zijn weinig diepgaand. Al met al een prima band welke door hard werken en toffe show in de finale terug mogen komen met in ieder geval 1 publieksprijs op zak.

Als afsluiters treden de Live en Lazarus-veteranen van Chicks on Toast aan. Niet het beste optreden wat deze band hier ooit heeft gespeeld. Doorspekt met een flinke dosis humor is deze band zeker de meest hygiënische van de avond. De band heeft normaal gesproken een flinke groep trouwe volgelingen welke het helaas vanavond af laten weten. De band gaat er volledig voor en probeert de muzikale tekortkomingen te compenseren met ongebreideld enthousiasme. Helaas heeft het niet mogen baten, maar ach, er is altijd nog volgend jaar.

Na een uitgebreide discussie en telsessie mag ik het geheel af/aankondigen. Ik zoen de jury gedag en stap op de fiets richting huis. De volgende ochtend om 6:30 gaat de natuurlijke wekker weer af. Mijn vrouw geeft aan dat zij er wel uitgaat en ik nog even mag blijven liggen. “Jij hebt gister een zware avond gehad…” Ik heb wel geleerd dat je (soms) je vrouw niet moet tegenspreken.

Juryrapport voorronde 2

Live en Lazaru’s voorronde 3 staat voor de deur, dat betekent dat het juryrapport van voorronde 2 toch echt geschreven moet gaan worden. Vol spanning staat onze volledige vakjury te wachten op wat deze ronde ons nu weer gaat brengen. Dan als de tijd daar is gekomen mag de eerste band, Common Royals, van start gaan.

Common Royals

Als eerste band van de avond is het altijd lastig aftrappen, in de zaal staan alleen wat juryleden, wat mensen die je zelf meeneemt, mensen die niet wisten dat Live en Lazaru’s die avond zou zijn, en mensen die dachten dat het om 19u zou beginnen. Maar de schaarste aan publiek mag bij Common Royals de sfeer niet drukken, het gitaarwerk is zeker in orde, het bassgeluid is dik en een blonde zangeres werkt altijd in je voordeel. Het grootste minpunt is dan helaas wel de hoeveelheid aan covers. Binnen Live en Lazaru’s wordt een covertje hier en daar echt wel getolereerd, een goed covertje op zijn tijd wordt zelfs ook wel eens gewaardeerd. Maar meer dan twee covertjes binnen je set van een half uur is eigenlijk net te veel. Al met al was de performance goed en groovede het geheel de zaal los. Maar met vijf covers eigenlijk al per definitie geen kanshebber meer op de juryprijs.

Knivoj

Eenmaal verplaatst naar de hut begint band 2, Knivoj, deze energieke rock act doet menig boerenhart smelten. Als een zanger ‘de paal’ gebruikt in de hut zijn het eigenlijk nog geen eens pluspunten, het is gewoon bijna een soort verplichting. Maar helaas speelt ook Knivoj net een covertje of twee te veel voor de avond. Bij de soundcheck hadden ze hun geluid ook wat beter af kunnen stellen. Het enige wat in de zaal overkwam waren de drums en bass. Maar dat zijn allemaal dingen die praktisch irrelevant zijn want het is desalniettemin een heel gezellig feestje, helaas alleen niet echt een feestje voor Live en Lazaru’s waar toch voornamelijk eigen werk verwacht wordt. Met de hoeveelheid publiek lijkt het er wel op dat Knivoj daarentegen wel nog een goede worp kan doen naar de publieksprijs, maar ook Knivoj doet eigenlijk niet mee voor de juryprijs.

Disaster Crew

Na de vorige twee bands is het aan Disaster Crew om de Clash of the Coverbands-vibe van de avond te verbreken. Dit doen ze half, met een bescheiden twee covers blijft het binnen de perken. Verder is Disaster Crew met zijn overduidelijke Limp Bizkit inspiraties wel weer een andere soort band voor deze avond. Een lekker lage funky bass sound, stevige raps afgewisseld met grunts, waarbij de backing grunts ook tip top in orde zijn, daarmee is dit toch een band die meedoet voor de prijzen. Zeker tegen het eind van hun set stond het als een huis. Maar de eerste helft van de set was het de drummer die steekjes voor de hele band liet vallen. Een overvloed aan breaks, en met name breaks die niet uitkomen zorgde voor een sloppy geheel. Na een kwartier was de drummer warm en ging hij van een slechte drummer naar een goede drummer. Het is alleen zonde dat de eerste helft zo sloppy was, dat zijn dingen die bijna niet meer goed te spelen zijn. Daarentegen waren de twee covers die gespeeld werden van Deftones en Steen, wat natuurlijk een legitieme manier is om een goede beurt te maken bij de jury, maar of het genoeg is..

White Feather

We zijn alweer op helft en weer aangekomen in de hut is het de beurt aan White Feather, deze instrumentale band speelt duidelijk langer dan een maandje samen; de leden zijn volledig op elkaar ingespeeld en zijn individueel ook van hoogstaand niveau. Er is weinig negatiefs te zeggen over deze strakke band. Getrouw volgens de traditie van deze avond moest White Feather ook nog even een covertje meepakken, een cover van Opeth maarliefst, en ook dat spelen ze perfect. Ik denkt dat Mikael Åkerfeldt het goed zou keuren als hij erbij zou zijn.

Lilith

En dan is het alweer tijd voor het laaste bandje in de Lazaru’s zelf, Lilith, deze drie dames laten zien en horen dat vrouwen zeker nog mee doen in de rockscene. Ze stonden al klaar om te spelen terwijl de vorige band nog bezig was, dat is het enthousiasme dat we graag zien bij Live en Lazaru’s. Als ze dan ‘eindelijk’ mogen beginnen spettert de grunge ervan af. Lilith is eigenlijk een soort vrouwelijke resurectie van Kurt Cobain, maar dan met betere zang. Want zoals stereotypes mogen bevestigen is er helemaal niks mis met de zang. De enige opmerking die gegeven kan worden zit hem bij de drumster, niemand kan zeggen dat ze niet strak is maar af en toe wat meer feeling en wat meer.. tja.. ‘ballen’ zouden de muziek goed doen.

Apex

Dan toch echt de allerlaatste band van de avond, Apex, en dan komt er ook wel gelijk weer een concurrent voor de rest bij, Apex is strak, heavy en al met al gewoon heel vet. Ook over Apex is weinig negatiefs te zeggen, muzikaal klopt het, het is entertainend en heel overtuigend in alles dat ze doen.

Winnaars

Nu alle bands geweest zijn, is het aan het de jury om een eindoordeel te leveren. Het makkelijkst is altijd de stemmen tellen, daar is lekker weinig denkvermogen voor nodig. Knivoj kwam net te kort, de publieksprijs gaat naar Lilith! Gefeliciteerd, dames! Vervolgens was er weer ruzie, strijd en alles binnen de jury voor de juryprijs. Na stemsystemen, en flink overleg hebben we uiteindelijk White Feather gekozen, maar het scheelde niet veel met Apex en Disaster Crew.

Dus Lilith en White Feather zien we graag terug in de finale 3 juni! Tot dan!

Juryrapport voorronde 1

De eerste voorronde van Live & Lazaru’s is weer een feit! De oer-Leidsche bandcompetitie, georganiseerd in het pittoreske Lazaru’s, staat elk jaar weer garant voor een lading zeer gevarieerde muziek en aangename ontdekkingen. Deze voorronde was de variatie, ironisch genoeg, wat verder te zoeken aangezien drie van de vier bands rustig in het hokje ‘grunge/stoner’ geplaats kunnen worden zonder dat je gemiddelde ongenuanceerde kritische muziekbetweter op zijn of haar teentjes getrapt zou zijn. Een bandcompetitie is geen bandcompetitie als niet minstens één van de verliezers terloops opmerkt dat de jury wellicht bevooroordeeld is omdat ze gewoonweg geen verstand hebben van avantgarde-electronic-shoegaze-postrock en diens verfijnde stijlkenmerken die de gemiddelde leek zou omschrijven als ‘ruis’. Dit inherente wantrouwen bleef echter ditmaal achterwege vanwege de grote gelijkenis in muziekstijlen (op één act na dan…).

De avond begon wat tammetjes in De Hut, waar de leden van het Haagse Temple Renegade zich nog wat ongemakkelijk prepareerde om de spits af te bijten. Dat er nog geen uitzinnige menigte van minstens tweehonderd headbangende lui aanwezig was bleek wat moeilijk te verteren voor de vier; een wat ongemakkelijke interactie met het publiek dat wel aanwezig was bleef vaak uit. Dat deze gasten echter gewoon standaard voor een volle tent zouden moeten spelen mag echter wel duidelijk zijn. De uitstekend op elkaar ingespeelde leden tonen niet alleen dat ze eenieder zeer comfortabel zijn met hun instrumenten maar dat dit ook op zeer volwaardige manier tot zijn recht komt in de songwriting. Vette groovende songs die doen denken aan Queens of the Stone Age op steroïden worden afgewisseld met ruige ballads. De cleane vocals worden door de muziek gedragen waar het nodig is en maken juist ruimte waar intensieve instrumentale stukken aan de orde zijn.

De tweede band die mag aftrappen is het uit Haarlem afkomstige Field of Steel. Ook hier veel invloeden te horen vanuit de grunge en stoner. De zanger doet denken aan een hedendaagse Kurt Cobain. Niet alleen qua looks maar ook tussen de speelstijl op gitaar en zangtechniek zijn een boel gelijkenissen te vinden; zowel positieve als minder positieve eigenschappen. In het begin van de set zijn de vocalen wat onregelmatig en onwennig, na enkele nummers komt de zanger meer in de flow en wordt zijn stemgebruik stukken consistenter. De nummers die worden opgedragen zijn veelal snel, intens en zitten lekker in elkaar. Waar het de eerste band nog niet echt lukte om de harten van het publiek sneller te laten kloppen lukt dit Field of Steel zeker. Naast de meegebrachte fanbase is ook het vaste barmeubilair zeer te spreken over het enthousiasme en de intensiteit van de band. De zeer strakke muziek valt zo nu en dan helaas opeens op z’n gat doordat de drummer een steekje laat vallen. Ook de wat rustigere stukjes in de muziek komen niet waanzinnig goed tot hun recht door een gebrek aan gevoel voor dynamiek.

Op hetzelfde podium mogen de Leidse locals Kayamata de stonerbarrage flink doorzetten. De ene groovende crunchy riff wordt moeiteloos opgevolgd met een ander, en dan nog één en nog één… en you get it…. nog één. De sound van Kayamata staat als een huis. De onmiskenbare zware tonen en riffs komen met gemak in de buurt van de grote voorlopers van het genre, denk o.a. Redfang, Mastodon,

Kyuss en Baroness. Na een aantal nummers begint echter wel iets op te vallen: de drummer tilt, ondanks de simpele opzet van z’n drumkit, het geheel naar een hoger niveau. Hoewel dit als een compliment opgevat mag worden legt dit wel een ander aspect van de band bloot: het gitaarwerk en de vocalen beginnen over het geheel van de nummers wel wat monotoon en ongevarieerd te worden. Door het drumwerk blijft de hele show tot het einde interessant maar zeker met twee gitaristen in het gareel mag de luisteraar wel verwachten wat meer op reis genomen te worden naar onbekende harmonische sferen.

Als afsluiter van de avond een act die geheel anders is dan de voorgaande bands. Een band waarvan de jury bij voorbaat dacht: “Dit kan niet anders dan één groot feestje worden”. De twee kerels van ScooterRoy and the Hitmachine komen De Hut van Ome Henne inlopen in flink foute outfits (geheel inclusief reflecterende joggingsbroeken) met de onmiskenbare geur van nonchalance en een feestbeesthouding. Een flinke menigte heeft zich inmiddels verzameld om los te gaan op hitjes. Niet onbelangrijk om te noemen dat het merendeel van het publiek speciaal voor hen was gekomen daar de Lazaru’s nog vol zat met de rockers en metalheads die overduidelijk voor de eerste drie bands waren gekomen. Dat de jury er flink naast zat bleek toen de act inzette met zeer ontspannen, vooral texturale, electronische muziek. Een combinatie van chill-out, deephouse en een herhaling van eenvoudige, maar catchy melodietjes gespeeld op flashy gitaar gaven het publiek de ruimte om lekker in de zone te komen. Bij vlagen lijkt de act ergens heen te willen gaan muzikaal maar blijft dan toch veilig binnen de muzikale comfortzone. Gevolg is dat het optreden meer overkomt als een lange ambient jamsessie in plaats van een reeks individuele, memorabele meeblêr liedjes.

De jury trok zich na de optredens terug in het goede gezelschap van een flinke hoeveelheid bier. Dat het moeilijk was om tot een eenduidige uitslag te komen bleek uit het feit dat al het bier alweer op was tegen de tijd dat ze er uit waren. Na een lange vruchteloze discussie over alle plus- en minpunten van de bands werd er een geïmproviseerde puntverdeling het leven in geroepen. Op basis van kernkwaliteiten zoals ‘Performance’, ‘Songwriting’ en ‘Technische beheersing instrumenten’ werden er punten toegekend. Ondanks de kwaliteit van het puntensysteem kwamen alle bands alsnog extreem dicht bij elkaar in de buurt. Met slechts één punt meer dan Kayamata wint Temple Renegades, nipt de juryprijs. De stemmen van de publieksprijs werden geteld en ook hier vist Kayamata met één stem achter het net en worden ScooterRoy en the Hitmachine bekroond tot winnaars van de publieksprijs. Enigzins ontevreden met het feit dat Kayamata zo dicht bij allebei de prijzen zat en met lege handen naar huis zou moeten gaan wordt besloten de wildcard uit te delen aan hen. Het feit dat dit al gebeurd in de eerste voorronde mag getuigen van hoe waanzinnig aan elkaar gewaagd de acts aan elkaar waren.